hüzünün boyu uzun, mutluluğun ise kısaymış
aynı ailenin çocuklarıymış,
ebeveynler mutluluğu besler, hüsne yararmış
ve farkında olmasalar da hüznü içten içe çok severlermiş
böyle oldukça arada yanlarına mutluluk yanaşır
fakat hüzün çevrelerini çepeçevre sararmış..
ebeveynler sanki ikisinden birini tercih etmeli bu da mutluluk olması gerekliymiş
..kafaları karışmaya başlamış ve düşün yolculuklarına çıkmışlar
ve bu yolculuğun sonunda kadın huzura gebe kalmış
gerek yok ama bazen de oluyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder